MODORA
Op de première in New York van “The Devil Wears Prada 2” betreedt Emily Blunt de rode loper samen met Anne Hathaway, Meryl Streep en Stanley Tucci. Een kwartet dat onmiddellijk doet denken aan de geest van de originele film, maar die herinterpreteert door een modernere lens — waar hun iconische status samenkomt met een bewust aanwezige invloed. De beelden van het evenement benadrukken precies dat: niet enkel nostalgie, maar het opbouwen van een nieuwe, gezamenlijke visuele identiteit.
De look van Emily Blunt met een doordacht effect tijdens de première van “The Devil Wears Prada 2”
In deze context onderscheidt haar keuze zich door een bijna strategisch gevoel. Blunt verschijnt in een couturejurk van Schiaparelli uit de lente 2026, look nr. 11 uit de collectie van Daniel Roseberry — een outfit die tegelijk indruk maakt door kleur, silhouet en een geladen symboliek.
Schiaparelli - 2026
Het sterkst naar voren komt het spel van contrasten — niet zozeer in de kleuren, maar in de structuur van de jurk zelf. Het bovenstuk is strak en bijna architectonisch gevormd, terwijl de rok uitwaaiert in rijke, gelaagde volumes van op elkaar aangebracht tule. Zo ontstaat een silhouet dat de lijnen van het lichaam niet volgt, maar ze juist herdefinieert.
En hier verschijnt een duidelijke verbinding met de dierenwereld, die altijd een essentieel onderdeel is geweest van de esthetiek van Schiaparelli. Waar Elsa Schiaparelli het modehuis tot synoniem maakte van gedurfde faunistische beelden — zoals de iconische kreeftenjurk die destijds voor opschudding zorgde — richt Daniel Roseberry die visuele taal op vogels. Veren, vleugels en ogenschijnlijk lichte, maar in werkelijkheid complexe constructies vormen de kern van de collectie.In het geval van de jurk van Emily Blunt wordt dit idee vertaald naar een korset dat doet denken aan de borst van een kleine vogel. Het gaat niet om een letterlijke verwijzing, maar om een formele interpretatie: het oppervlak, de rondingen en de densiteit roepen een organisch, bijna anatomisch gevoel op. Daartegenover vergroot de rok de beweging en creëert een sculpturaal effect dat zich zowel horizontaal als in de diepte ontvouwt door de gelaagde opbouw van tule.
Het meest intrigerende detail verschijnt aan de achterkant van de jurk. Die sluit met korsetveters — een element dat een ander accent toevoegt in vergelijking met de voorkant. Daar oogt de constructie delicater en vrijer, en juist dat doorbreekt de aanvankelijke strakheid van het silhouet.Het is niet verrassend dat dit detail de aandacht trekt op de rode loper: Blunt draait zich meerdere keren om, alsof ze bewust het bestaan van deze meer verborgen, tweede dimensie van de look wil benadrukken.
Naast haar vormen Anne Hathaway, Meryl Streep en Stanley Tucci een visueel evenwicht dat op verschillen is gebaseerd. Waar Streep kiest voor een strakkere lijn en Hathaway voor ingetogen elegantie, introduceert Blunt een element van breuk. Haar jurk zoekt geen harmonie, maar contrast. Is dat ook een knipoog naar de film zelf?
Auteur:VOUGE